Jaaaaaa finally heb ik mijn project zelf uitgevoerd in Thailand. Toen ik dit project vorm ging geven hebben er zoveel gedachten door mijn hoofd gespookt. Vooral de gedachten hoe in hemelsnaam ga ik dit project uitvoeren, waar, wanneer help. Tot ik weer werd meegevraagd door Georges van Via-passiereizen. Ik heb het project kunnen koppelen aan de reis waar hij me mee naartoe vroeg.

1

Buiten dit project om heb ik een geweldig mooie reis in Thailand gehad. Echt iets om nooit te vergeten! Ik was mee als jongerenbegeleidster en fotografe. Vooral de bezoeken aan gezinnen van Asian Care hebben me geraakt. Dit zijn vluchtelingen met een gehandicapt kindje. Gehandicapte mensen worden in Thailand over het algemeen niet geaccepteerd. Ze krijgen niet de zorg die wij in Nederland wel zouden krijgen. We hebben geld ingezameld en daarvoor eten gekocht voor deze gezinnen. Samen met een klein groepje jongeren en een medebegeleidster ben ik langs 2 gezinnen geweest. Een ervaring die ik nooit meer vergeet, en die me laat herinneren hoe dankbaar ik mag zijn met mijn leventje en kansen hier.

blog

asiancare

Maar terug naar het project. Samen met de groep heb ik een weeshuis/school bezocht in Chang Mai. Samen met een andere begeleider en 2 jongeren was ik een aantal dagen eerder al geweest om de dag door te spreken. Ook dit was een bijzondere ervaring. We kwamen daar aan en hadden gelukkig een tolk tot onze beschikking. Joe noemde we haar, eigenlijk heette ze Samita maar voor de toeristen was dit blijkbaar een wat lastige naam dus noemde ze zichzelf Joe. Wat een lieve vrouw was dat en wat een tekentalent heeft zij. De tekeningen die zij maakte wauw zo mooi.

IMG_6960

Maar we kwamen aan bij het weeshuis en werden in een kamertje neergezet samen met de teacher en Samita. Hier hebben zij in het Thais zo’n halfuur met elkaar zitten praten zonder ons er echt bij te betrekken haha. Toen kregen we opeens te horen dat we naar de Monnik moesten om toestemming te gaan vragen voor onze projecten en ideeën.  Oh help dacht ik, van te voren was er al verteld dat er een Monnik zou zijn waarvoor je moest bukken. Je mocht absoluut niet hoger dan de Monnik zijn dus je moest gebukt half kruipend binnen komen lopen. Wat er lachwekkend uitzag. Toen wij daar binnekwamen zaten er verschillende mensen te bidden en te praten met de Monnik. De Monnik sloeg(zachtjes) met een blad op de hoofde van deze mensen en lachte erbij. Eh oke dat had ik niet helemaal verwacht.  Toen we aan de beurt waren vertelde Samita en de Leraar ons plan. Hij keek wat bedenkelijk dus ik kreeg het al een beetje warm, als hij het maar goedkeurt. Toen we weer buiten stonden kregen we te horen dat hij het een heel erg leuk plan vond. Nou gelukkig maar! Roel, de begeleider met wie ik was stelde voor om even ergens te gaan zitten en op papier te gaan zetten hoe we de dag vorm zouden gaan geven. Eindelijk werden de plannen nu concreet gemaakt. Na afloop kregen Roel en ik een beeldje wat voor geluk stond. Dit was om ons geluk en succes te wensen, zo lief!

blog

De dag dat we met de hele groep naar het weeshuis zouden gaan begon al vroeg, we gingen rond 8 uur op weg. We moesten de groep in jongens en meisjes splitsen omdat het daar niet gebruikelijk is dat jongens en meisjes vrij met elkaar omgaan. De jongensgroep begon met spelactiviteiten als voetballen en de meisjesgroep begon bij mij met het fotograferen. Ik had werkbladen gemaakt waarop de opdrachten stonden. Maar wat bleek nu, de Thaise kinderen konden echt totaal geen Engels, geen woord! En ook de organisatie verliep niet helemaal soepel. De Nederlandse jongeren stonden netjes te wachten tot ze konden gaan starten met de activiteit maar de Thaise kinderen liepen overal en nergens rond. Ik vroeg aan Samita of ze hier achteraan wilde gaan. Na ongeveer 20minuten konden we starten. Maar zonder een woord met elkaar te kunnen wisselen en maar 1 tolk te hebben was het een grote uitdaging. Op een gegeven moment zei ik, Oke geef ze gewoon je camera dan snappen ze vast dat ze foto’s mogen gaan maken haha.

blog

Bij sommige groepjes ging het op een gegeven moment best goed, andere groepjes hadden wat meer moeite. Er zijn uiteindelijk mooie foto’s uitgekomen en het was mooi om te zien hoe er werd samengewerkt zonder te kunnen communiceren in taal met elkaar. Toen we gingen wisselen van groepen en activiteiten met de jongens en meisjes herhaalde het tafereel zich weer. De jongens uit Nederland zaten te wachten en de jongens uit Thailand? waar die waren? Geen idee. Uiteindelijk heeft Samita wat Thaise jongens bij elkaar weten te krijgen en konden ook de jongens met de opdracht starten.

blog

Ondanks dat het een grote uitdaging was ben ik wel heel blij met het resultaat. Ik had een jaar geleden niet durven denken dat ik dit project echt ergens zou gaan doen. :)! Dat was natuurlijk wel het plan maar dat leek nog zo ver weg.  Ik wil dit project nog heel graag in Ghana gaan uitvoeren, in het weeshuis waar ik 2 jaar geleden ben geweest. In eerste instantie was dit ook de bedoeling maar het is iets anders gelopen dan gepland. Maar loopt stiekem niet alles vaak anders dan gepland? Let it go!

zw