Ik weet nog dat ik 15/16 was en een gevoel had van is dit het? is dit alles? Ik miste iets, iets waarin ik al mijn passie kon leggen. Iets waar ik goed in zou zijn en waar ik voldoening uit zou halen. Ik weet niet meer precies hoe fotografie op mijn pad kwam. Volgens mij begon het doordat ik via internet zag hoe sommige meiden prachtige foto’s maakte. Ik wist direct dat ik dat ook wilde kunnen. Ook weer ik nog dat mijn eerste fotografie projectje waterdruppeltjes vastleggen op cd’s was. Heel secuur liet ik de drupjes op de cd’s vallen met een spuitje en daarin water. Ik ging er zo in op en vergat alles om me heen. Ik was verkocht! joycefotografiezw

De fotografie heeft me veel moois gebracht maar tegelijkertijd ook veel onzekerheid en stress. Onzeker toen mijn foto’s via internet de grond in werden geboord, onzeker als een klant niet helemaal blij was met het resultaat. Nachten kon ik daarvan wakker liggen. Stress doordat mijn hardeschijf het begaf waarop al mijn fotowerk stond. Maar deze situaties hebben me ook weer sterker gemaakt.

2 jaar geleden ben ik van richting veranderd. Van model fotografie naar loveshoots/bruidsreportages. Ik zie nu in dat dit meer bij mij past, echte romantische lifestyle fotografie. Een tijd heb ik gedacht dat ik de model fotografie voor ”niks” gedaan heb al die tijd. Maar wat een onzin is dat, ik heb er zoveel van geleerd en zoveel mooie mensen door ontmoet (ja modellen zijn over het algemeen hartstikke aardig ;)) Ook realiseerde ik me dat ik in 1 week tijd 3 foto opdrachten had door mensen die ik heb leren kennen uit de tijd dat ik veel vrij werk deed met modellen. Ik heb zoveel genetwerkt toen waardoor ik nu meer bekendheid heb en daar nog opdrachten uit overhoud. Ook werk ik nu binnen NextGenModels. Ik merk dat ik het heel leuk vind om de development meiden te begeleiden en te zien groeien. 10497181_696735143696115_4452650513487873821_o

Daarnaast mag ik reizen voor mijn werk. Zonder mijn fotografie had ik waarschijnlijk Afrika en Azië nog niet gezien. En over 2 weken mag ik voor 4 dagen naar Georgië om te fotograferen voor stichting Via Passie Reizen. En mijn moeder gaat fijn met me mee. Zo bijzonder om dat samen te kunnen gaan doen. Als ik nadenk over de kansen die ik hierdoor krijg word ik zoooo gelukkig.

Maargoed, deze poste was niet bedoeld als kijk mij eens vanalles bereikt hebben, nee! Ik wil hier vooral mee zeggen dat je je droom achterna moet gaan. Niet luisteren naar de angsten die je tegenhouden. Ja je zult af en toe hard op je bek gaan maar uiteindelijk is het dat allemaal waard. Ik zou niet zonder de stress van de hardeschijf crash hebben gewild als dat betekend dat ik de fotografie niet had ontdekt.Dat heb ik er dubbel en dwars voor over.small

Ga doen wat je wil doen en stel dit niet uit. LATER IS NU! Blijf niet uitstellen want het juiste moment komt toch nooit. Ik heb lang uitgesteld van wat ik echt wilde maar heb ondervonden dat dat juiste moment zoals je hem in je hoofd hebt zitten waarschijnlijk gewoon nooit komt. Doe wat jouw gelukkig maakt!

Luister zeker naar de adviezen van de mensen om je heen die het beste met je voor hebben. Maar laat je daardoor niet teveel van je pad afwijken. Laat ze juist zien dat jij wel gaat bereiken wat je graag wil bereiken. En onthoud ook dat de weg ernaar toe super is. Ik sta ook echt nog niet waar ik graag wil staan en ik vraag me ook af of ik daar wel ooit kom. Maar dat betekend niet dat ik niet kan genieten van alles wat ik nu al meemaak en mag doen.

Leef meer in het moment en pak alle kansen aan die je ziet. Sta open!

Liefs Joyce